Συμβολαιογραφική πράξη της 24 - 09 - 1853 από τον συμβολαιογραφούντα Ειρηνοδίκη Βώλακος Νικολάου Μιχαήλ Καζή




24.9.1853 Συμβιβασμός Παπαλέξη με γαμπρό του Πασχαλίγκο. Αντίγραφο 1.2.1914.
Ἀριθ. 74.

Εν Αγουλινίτση [1] σήμερον τήν εικοστήν τετάρτην του μηνός Σεπτεμβρίου ημέραν Πέμπτην της εβδομάδος και ώραν δεκάτην π.Μ. του χιλιοστού οκτακοσιοστού πεντηκοστού τρίτου έτους ενώπιον εμού του Συμβολαιογραφούντος Ειρηνοδίκου Βώλακος Νικολάου Μιχαήλ Καζή [2] εδρεύοντος ενταύθα και ενεργούντος τα Συμβολαιογραφικά μου χρέη, [3] εντός του κατά την αγοράν της κωμοπόλεως ταύτης Ειρηνοδικειακού καταστήματος εις την οικίαν του Κωνσταντίνου Ν. Μοσχούλα, [4] επαρουσιάστησαν οι Κύριοι : Ζαχαρίας Αναστασίου Πασχαλίγκος [5] κατοικοκτηματίας Κυπαρισσίας αφ’ ενός και Αναστάσιος Παππαλεξίου [6] κατοικοκτηματίας Ανδριτσαίνης αφ’ ετέρου γνωστοί μοι και άσχετοι συγγενείας μετ’ εμού και των μαρτύρων Κυρίων Ιωάννου Τσιρλοπούλου και Γεωργίου Αλεξοπούλου κατοικοκτηματιών αμφοτέρων Αγουλινίτσης γνωστών μοι ενηλίκων πολιτών Ελλήνων και μη εξαιρετέων κατά τον νόμον και εζήτησαν την σύνταξιν της παρούσης συμβιβαστικής πράξεως ομοφώνως και ευχαρίστως ως εφεξής, ήτοι. Επειδή ο πρώτος ειρημένος Πασχαλίγκος είχε κινήσει αγωγήν κατά του δευτέρου ειρημένου Παππαλεξίου ενώπιον του Πρωτοδικείου Καλαμών περί αποδόσεως εισοδημάτων παραχθέντων εκ του τριτημορίου του χωρίου Γκρέκα του Δήμου Σκυλλούντος δοθέντος προς τον ειρημένον Πασχαλίγκον, γαμβρόν του δευτέρου Παππαλεξίου επ’ αδελφή λόγω προικός, το οποίον τριτημόριον επιδικασθέν παρεχωρήθη αυτώ διά δικαστικών αποφάσεων του Πρωτοδικείου Καλαμών, Εφετείου Ναυπλίας και Αρείου Πάγου και το οποίον παρέλαβε κατά το έτος χίλια οκτακόσια πεντήκοντα έν και νέμεται τα εισοδήματα αυτού, και επειδή τα εισοδήματα ταάτα πηγάζοντα από το έτος χίλια οκτακόσια τριάκοντα επτά, μέχρι του έτους χίλια οκτακόσια πεντήκοντα, επροκάλεσαν την έκδοσιν της από δέκα Απριλίου ενεστώτος έτους και υπ’ αριθμόν τριακόσια τριάκοντα έξ αποφάσεως του εν Καλάμαις Πρωτοδικείου, δι’ ής ο διαληφθείς Πασχαλίγκος υπεχρεώθη να αποδείξη οποία τα εισοδήματα τα οποία εισέπραξεν ο Παππαλεξίου ειρημένος κατά τα ως είρηται ανωτέρω έτη, τα διαληφθέντα συμβαλλόμενα μέρη προσεκάλεσαν μάρτυρας προς εξέτασιν αλλά πριν ή προχωρήσωσι εις την εξέτασιν αυτών, συνεβιβάσθησαν ως έπεται, ο μεν Αναστάσιος Παππαλεξίου ειρημένος παραχωρεί ευχαρίστως προς τον ρηθέντα Ζαχαρίαν Πασχαλίγκον διά την ανωτέρω των εισοδημάτων τούτων απαίτησιν, από τον Νοέμβριον μήνα ενεστώτος έτους μέχρι της πρώτης Νοεμβρίου μηνός του 1856 ελευσομένου, ήτοι διά τρία ολόκληρα έτη, την κατοχήν και νομήν όλων των παραχθέντων εισοδημάτων εκ των δύο τριτημορίων του χωρίου Γκρέκα των ανηκόντων κατά κυριότητα και νομήν εις αυτόν διά να καρπωθή αυτά τα εισοδήματα, εις περίπτωσιν δε καθ’ ήν ο Αναστάσιος Παππαλεξίου δεν ήθελε παραχωρήσει προς τον Ζαχαρίαν Πασχαλίγκον των δύο τρίτων του χωρίου Γκρέκα τα εισοδήματα, θέλει πληρώνει λόγῳ μεταμελείας προς τον Ζαχαρίαν Πασχαλίγκον δραχμάς τρεις χιλιάδας αριθ. 3000, ο δε Ζαχ. Πασχαλίγκος δεχόμενος ευχαρίστως την προς αυτόν γενομένην παραχώρησιν των εισοδημάτων των δύο τριτημορίων εκ του χωρίου Γκρέκα της κυριότητος του διαληφθέντος Αναστ. Παππαλεξίου επί τρία έτη ως ερρέθη ανωτέρω, υπόσχεται ούτος ο Ζαχαρίας μετά την λήξιν των τριών τούτων ετών, να αποσυρθή εκ των δύο τριτημορίων του ειρημένου χωρίου αυτοδικαίως, επί ποινή μεταμελείας δραχμαί χιλιάδαι έξ αριθ. 6.000 και τα εξαχθησόμενα εισοδήματα αυτών των δύο τριτημορίων μετά την λήξιν των ως είρηται τριών ετών μέχρι της απομακρύνσεως του εκ των δύο τριτημορίων του διαληφθέντος Αναστ. Παππαλεξίου, ανήκοντος του ετέρου τριτημορίου κατά κυριότητα και κατοχήν προς τον ειρημένον Ζαχαρίαν Πασχαλίγκον, προς τούτοις τα ειρημένα συμβαλλόμενα μέρη μοι είπον να εκθέσω ότι μετά την λήξιν των τριών τούτων ετών να διανείμωσιν εάν θελήσωσιν ειρηνικώς, εντώ μεταξύ των τας γαίας αυτού του χωρίου Γκρέκα ήτοι όλην την περιοχήν και περιφέρειαν του, όσας καλλιεργουμένας γαίας και μή καλλιεργησίμους εις τρία ίσα μερίδια συμφώνως με τας περί τούτου εκδοθείσας αποφάσεις, του Πρωτοδικείου Καλαμών, του Εφετείου Ναυπλίας και του Αρείου Πάγου, εξ ών το μεν έν τριτημόριον θέλει έχει εις την κυριότητά του ως και μέχρι σήμερον ο Ζαχαρίας Πασχαλίγκος, τα δε άλλα δύο τριτημόρια θέλει εξουσιάζει ωσαύτως ο Αναστάσιος Παππαλεξίου ως μέχρι σήμερον, αν δε οι ειρημένοι συμβαλλόμενοι δεν συμφωνήσουν εις την ειρηνικήν διανομήν ως ανωτέρω, τότε αν δεν συμφωνήσουν αμφότεροι να φέρουν γεωμέτρην, [7] προς τούτο, δύναται ο είς τούτων να φέρη γεωμέτρην να ενεργή την διανομήν ταύτην τα δε έξοδα να πληρώνη ο εις τούτο διστροπών, κατά συνέπειαν όθεν του συμβιβασμού τούτου, ο Ζαχ. Πασχαλίγκος παραιτείται από τούδε και εις το εξής εκ πάσης αξιώσεώς του πηγαζούσης από την ως είρηται περί των εισοδημάτων τούτων απαίτησιν καθώς και από όλα τα προκύψαντα μέχρι τούδε δικαστικά έξοδα, αι δε αφορούσαι την κυριότητα του τριτημορίου ανήκουσας εις τον Ζαχαρίαν Πασχαλίγκον αποφάσεις του Πρωτοδικείου Καλαμών, του Εφετείου Ναυπλίας και του Αρείου Πάγου να έχουν την ισχύν των, και χωρίς ο Πασχαλίγκος να έχει καμμίαν απαίτησιν περί των δύο τρίτων των ανηκούντων εις την κυριότητα και κατοχήν του Αναστ. Παππαλεξοπούλου, εκτός των επικαρπιών των τριών ετών ως ανωτέρω ερρέθη. Ούτως εκτεθέντων ως μοι εδήλωσαν ευχαρίστως τα συμβαλλόμενα μέρη, εις ένδειξιν συνετάγει η παρούσα συμβιβαστική πράξις, ήτις αναγνωσθείσα ευκρινώς και μεγαλοφώνως εις επίκοον αυτών και των μαρτύρων, υπογράφεται παρά πάντων και παρ’ εμού.—

Οι Μάρτυρες Οι Συμβαλλόμενοι
Ι. Τσιρλόπουλος Ζ. Πασχαλίγκος
Γ. Αλεξόπουλος Α. Παπαλεξίου

Ο Ειρηνοδ. Βώλακος Συμβολ.
Τ.Σ. Ν. Μ. Καζής
Ότι ακριβές αντίγραφον
Εν Αγουλινίτση τη 1. Φεβρουαρίου 1914
Ο Συμβολαιογράφος Βώλακος
(Τ.Σ.) Δ. .. Γκιόκας


Παρατηρήσεις:

Ο Αλέξης Παπαλέξης Οικονόμος, παππούς του Αναστασίου του παρόντος εγγράφου, ήταν ιδιοκτήτης 12 τσιφλικιών πριν την επανάσταση. Στα παρόντα έγγραφα αναφέρονται δύο τσιφλίκια, αυτά του χωρίου Γκρέκα και του χωρίου Κρέτσαινα. Στο παρόν έγγραφο δηλώνεται ότι το χωρίο Γκρέκα ανήκει στον Αναστάσιο, κατά τα δύο τρίτα, και στην αδελφή του (άγνωστου ονόματος) συζύγου Αναστ. Πασχαλίγκου, κατά το ένα τρίτο εξ αδιαιρέτου.
Ο γάμος του Πασχαλίγκου πρέπει να έγινε το 1837. Αυτό νομίζω δηλώνει η φράση «. . . καί επειδή τά εισοδήματα ταύτα πηγάζοντα από τό έτος χίλια οκτακόσια τριάκοντα επτά μέχρι του έτους χίλια οκτακόσια πεντήκοντα, . . .».
Φαίνεται ότι ο Παπαλέξης το 1850, διέκοψε την παροχή του εισοδήματος του ενός τρίτου προς το γαμπρό του, ο οποίος με αγωγή ζητά να αποζημιωθεί.
Δεν αναφέρονται οι ημερομηνίες των δικαστικών αποφάσεων, του Πρωτοδικείου Καλαμών, του Εφετείου Ναυπλίου και του Αρείου Πάγου. Πιστεύω ότι από έμμεσες αναφορές, η απόφαση του Πρωτοδικείου Καλαμών, υπέρ του Πασχαλίγκου, μάλλον εκδόθηκε το 1851. Μετά ταύτα το Εφετείο Ναυπλίας αποφάσισε επίσης υπέρ του Πασχαλίγκου, πιθανότατα το επόμενο έτος δηλαδή το 1852, και τέλος όμοια απόφαση εξέδωσε και ο Άρειος Πάγος, περί το τέλος του ιδίου έτους 1852 ή αρχές του 1853.
Συγκρίνοντας παρόμοια έγγραφα, διαφόρων αρχείων μου, του 2ου μισού του 19ου αι., όπου οι διαδικασίες ήταν χρονοβόρες, θεωρώ ότι οι αποφάσεις των δικαστηρίων του παρόντος εγγράφου εκδόθηκαν σε χρόνο ρεκόρ! Αυτό μπορεί να οφείλεται σε δύο λογικές αιτίες. 1η ότι δεν υπήρχαν πολλές δίκες στα πινάκια των δικαστηρίων τότε, ή 2η ότι οι οικογένειες των ενδιαφερομένων διέθεταν γνωστούς ανώτερους δικαστές, οι οποίοι φρόντιζαν στη προτεραιότητα των εκδικάσεων. Πιθανόν φρόντισε προς τούτο ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αδαμάντιος Παπαδιαμαντόπουλος, αδελφός του Παναγιώτη, που ήταν γαμπρός από αδελφή του Ζαχαρία Πασχαλίγκου.
Αλλά και ο Παπαλεξίου είχε στενό συγγενή δικαστικό, ο οποίος (μάλλον αργότερα) έγινε Αρεοπαγίτης, ο Γεώργιος Δ. Καρυτινός. Αυτό τεκμηριώνεται από το έγγραφο της 13.7.1888 του παρόντος Αρχείου, όπου δηλώνεται, ότι ήταν στενότατος συγγενής του Παναγιώτη Παπαλέξη, και ως τοιούτος τελούσε ως επίτροπος των ορφανών ανήλικων τέκνων του.
Τελικά στις 10 Απριλίου 1953, το Πρωτοδικείο Καλαμῶν ζητά από τον Πασχαλίγκο να αποδείξει τα πραγματικά εισοδήματα του Γκρέκα από το 1837. Τότε ο Αναστ. Παπαλέξης, αντίδικός, ζήτησε το παρόντα συμβιβασμό, αναγνωρίζοντας το άσκοπο της συνέχειας, διότι θα οδηγούσε σε βάρος του.
(Ο γράφων τα ανωτέρω, είναι άσχετος με τα νομικά, προς τούτο ζητά τη γνώμη κάθε αναγνώστη, ιδιαίτερα νομικού και γνώστη παρόμοιων εγγράφων του παρελθόντος, σχετικά με τις χρονολογίες της παρούσας παρατήρησης)

Υποσημειώσεις:

1. Αγουλινίτσα: Έδρα του Δήμου Βώλακος. Μετονομάστηκε το 1927 σε Επιτάλιο.

2. Καζής Νικόλαος του Μιχαήλ: Ειρηνοδίκης Βώλακος συμβολαιογραφών. Κατάγεται από επιφανή οικογένεια της Δημητσάνας. Ο πατέρας του διετέλεσε δημογέροντας Δημητσάνας στα τέλη του 18ου αι., ενώ θείος του (μάλλον μακρινός) ήταν ο γνωστός Μιχαήλ Οικονόμου Καζής, λόγιος, γραμματέας του Θ. Κολοκοτρώνη, δικαστικός και συγγραφέας των «Ιστορικών της Ελληνικής Παλιγγενεσίας».
Ο Νικόλαος έφερε το παρώνυμο «Μαυρονικολός» προφανώς επειδή ήταν μελαψός και είχε σύζυγο Μαρίτσα. Την 31η Μαρτίου 1956, διορίστηκε Συμβολαιογράφος Δημητσάνας διαδεχθείς τον Εμμανουήλ Ιωάν. Σεργόπουλο. Ένας αδελφός του είναι γνωστός, ο Γιαννάκος, ο οποίος αναφέρεται σε έγγραφα και ως πραγματογνώμονας που δηλώνει ότι ήταν σεβαστό πρόσωπο στη τοπική κοινωνία είχε σύζυγο Σταθούλα, και πέθανε περί τα τέλη του 19ου αι.

3. Ειρηνοδίκης ως συμβολαιογράφος: Με τη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους, οι ειρηνοδίκες εκτελούσαν και ως συμβολαιογράφοι, λόγω ανεπάρκειας αυτού του κλάδου, και με αυτό τον τρόπο συμπλήρωναν το μικρό μισθό τους. Αργότερα στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αι. έπαυσε αυτό το δικαίωμα, προς κάποιαν στεναχώρια των, αφού στερήθηκαν αυτό το πρόσθετο εισόδημα.

4. Μοσχούλας: Από μεγάλη οικογένεια αγωνιστών του 1821 (Αλέξιος) και πολιτευμένων στην Αγουλινίτσα.

5. Πασχαλίγκος Ζαχαρίας του Αναστασίου: Κατοικοκτηματίας Κυπαρισσίας και σύζυγος της αδελφής του Αναστασίου Παπαλέξη (γάμος το 1837). Κατάγεται από επιφανή οικογένεια. Ο πατέρας του Αναστάσιος μεγαλοκτηματίας, διετέλεσε και πρόξενος της Γαλλίας στη Κυπαρυσσία. Ο Ζαχαρίας είχε αδελφή Κατίνα, η οποία παντρεύτηκε το Παναγιώτη Παπαδιαμαντόπουλο (1810-1898), μεγαλοκτηματία και βουλευτή του Όθωνα, στη Πάτρα, του οποίου ο ένας αδελφός ο Αδαμάντιος ήταν Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Γιος αυτού του Αρεοπαγίτη ο Ιωάννης ήταν ο γνωστός ποιητής Jean Moreas που διέπρεψε στη Γαλλία.

6. Παππαλεξίου Αναστάσιος: Γιος του Παναγιώτη ιερέα Αγίου Νικολάου Ανδρίτσαινας, και εγγονός του Αλέξη Παπαλέξη Οικονόμου, που μαρτύρησε στη Τρίπολη στις 21.9.1821. Διετέλεσε πληρεξούσιος στη Συνέλευση του Άστρους στις 29.3.1923. Το 1848 ανέλαβε τη διεύθυνση του υποκαταστήματος της Εθνικής Τραπέζης στην Ανδρίτσαινα, πιθανότατα ως άμισθος, όπως ήταν και τα περισσότερα υποκαταστήματα της ΕΤΕ στην επαρχία τότε, και η αμοιβή του συνίσταντο σε προμήθειες επί των πληρωμών των οφειλετών προς τη τράπεζα. Παιδιά του: 1) Αλέξης βουλευτής, που πέθανε στο ατύχημα από πυρκαγιά του ατμόπλοιου «Ευνομία» το 1871. 2) Παναγιώτης κάτ. Κρέσταινας βουλευτής. 3) Νικόλαος βουλευτής, και ίσως μια κόρη, σύζυγο Θεοδώρου Μοσχούλα ιατρού Αγουλινίτσας (?).

7. Γεωμέτρης: Επιστήμονας προς μέτρηση της γης, μηχανικός τοπογράφος. Έτσι έλεγαν και τους πολεοδόμος.

(ΠΗΓΗ: http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=913:2010-10-12-09-18-52&catid=89)

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΓΟΥΛΙΝΙΤΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ



«Η ιστορία διδάσκει τα πάντα, ακόμα και το μέλλον.»

Αλφόνς Μαρί Λουί Ντε Λαμαρτέν

Συμπληρώνονται φέτος 193 έτη από την 24η Απριλίου 1821, ημέρα Κυριακή, τριάντα (30) μόλις ημέρες, δηλαδή, από την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της 25ης Μαρτίου 1821,όταν διεξήχθη η νικηφόρα μάχη της Αγουλινίτσας, η οποία αποτέλεσε την πρώτη, μέχρι τότε, ήττα των Λαλαίων Τουρκαλβανών, οι οποίοι, την εποχή εκείνη, θεωρούνταν «τα καλύτερα ντουφέκια του Μοριά» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. ΙΒ', σελ. 142). Στη μάχη αυτή ο Αλέξης Μοσχούλας, στρατηγός του Αγώνα, μυημένο μέλος της Φιλικής Εταιρείας, οπλαρχηγός και προεστός της Αγουλινίτσας, επικεφαλής εξήντα (60) παλικαριών από τον Πύργο και την Αγουλινίτσα, με τη βοήθεια του Αμβρόσιου Φραντζή, Πρωτοσύγκελου της Μητρόπολης Χριστιανουπόλεως, και των εκ Κυπαρισσίας οπλαρχηγών Δημητρίου Κινά και Αναγνώστη Ντονά, κατάφερε να αποκρούσει την άγρια επίθεση τετρακοσίων (400) Λαλαίων Τουρκαλβανών και να τους τρέψει σε άτακτη φυγή. Στο στενό, δε, με την ονομασία «Αϊ –Γιάννης», βόρεια του Επιταλίου, οι Έλληνες συνέλαβαν ζωντανούς δεκατρείς (13) Τουρκαλβανούς, ενώ φόνευσαν εννέα (9). Από τους τελευταίους, δε, στην προσπάθειά τους να περάσουν το ποτάμι, σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν, ακόμα εξήντα τρεις (63). Συνολικά, 200 και πλέον Λαλαίοι εφονεύθησαν, 43 τραυματίστηκαν και 17 αιχμαλωτίστηκαν. Από τους δικούς μας εφονεύθησαν 7 και πληγώθηκαν 4 Αγουλινιτσαίοι.
Από τότε μέχρι σήμερα, 193 χρόνια μετά, ουδεμία εκδήλωση μνήμης έχει γίνει από την Πολιτεία και, ειδικότερα, από το Δημοτικό Διαμέρισμα Επιταλίου, έδρα της Δημοτικής Ενότητας Βώλακος του Δήμου Πύργου, γι’ αυτούς τους ήρωες της μάχης της Αγουλινίτσας. Από τότε μέχρι σήμερα ούτε ένα μνημείο, ούτε μια επιγραφή δεν υπάρχει, για να μας θυμίζει την ηρωική και γενναία αυτή πράξη των ηρώων Επιταλιωτών προγόνων μας.
Επειδή όμως μόνο με τη μνήμη και την ανάδειξη της Ιστορίας στον ενεστώτα χρόνο και την κληρονομιά αυτής στις επερχόμενες γενεές ηττάται η λήθη, ωρίμασε πλέον η ιδέα από φορείς και κατοίκους της γενέτειράς μας για την ανέγερση ενός μνημείου στο πεδίο της μάχης, στο στενό με την ονομασία «Αϊ –Γιάννης», βόρεια του Επιταλίου, αντάξιου της σπουδαιότητας της περίλαμπρης αυτής νίκης των προγόνων μας και αδιάσειστου σημείου της ηρωικής θυσίας αυτών «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία.»
Παράλληλα όμως, αρχίζει και ένας σκληρός αγώνας για την εξεύρεση εκείνων των ικανών και αναγκαίων οικονομικών πόρων που απαιτούνται, για την ανέγερση του μνημείου αυτού, τα αποκαλυπτήρια του οποίου θα πραγματοποιηθούν, Θεού θέλοντος, την Κυριακή 4 Μαΐου 2014, όπου προγραμματίζεται ένας σεμνός και ταπεινός εορτασμός αυτής, με τη διεξαγωγή επιμνημόσυνης δέησης στο πεδίο της μάχης, τα αποκαλυπτήρια του εν λόγω μνημείου και άλλες εκδηλώσεις, με τη συμμετοχή των τοπικών Αρχών και των κατοίκων της γενέτειράς μας.
Την προσπάθεια αυτή πρέπει να την στηρίξουμε ενεργά ΟΛΟΙ ΜΑΣ, προσφέροντας ό,τι μπορούμε από το υστέρημά μας, σε πείσμα των εξαιρετικά χαλεπών οικονομικά καιρών που διανύουμε, ξεπληρώνοντας έτσι ένα χρέος απέναντι τόσο στην ίδια την ένδοξη και μέχρι σήμερα λησμονημένη ιστορία του Επιταλίου που όλοι αγαπάμε, όσο και σε εκείνους τους επώνυμους και ανώνυμους Επιταλιώτες προγόνους μας –και όχι μόνο-, που αγωνίστηκαν με ιδιαίτερη ανδρεία και αυταπάρνηση και, κάποιοι εξ αυτών, έπεσαν ένδοξα στο πεδίο της μάχης, για να είμαστε εμείς και η πατρίδα μας σήμερα ελεύθεροι.
Οι συμπατριώτες που ενδιαφέρονται να βοηθήσουν παρακαλούνται να επικοινωνήσουν με τους Γιώργο Μπάρκα (τηλ. 6976025981) και Χρυσοβαλάντη Δημητρόπουλο (τηλ.6972556625) στο Επιτάλιο και με την Αντωνία Κουφωλιά (τηλ. 6976191987), στην Αθήνα.
Εκφράζουμε εκ των προτέρων τις θερμότερες ευχαριστίες μας, για την βέβαιη θερμή ανταπόκριση των συμπατριωτών στην ιστορικά επιβεβλημένη αυτή πρωτοβουλία, που έρχεται να ξορκίσει μια για πάντα το κακό της ιστορικής λήθης και να αναδείξει τη συμβολή της κωμοπόλεώς μας στον ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821.

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ! ! !



      
 Τρεις (3) λέξεις, ολόκληρη η αλήθεια, η σκληρή πραγματικότητα, η απεγνωσμένη δέηση  τερματισμού μιας λάθος εποχής που σημαδεύτηκε από λάθους ανθρώπους σε λάθος θέσεις, που εφάρμοσαν λάθος πολιτικές σε έναν λαό που, τελικά, εκ των πραγμάτων, αποδείχτηκε ότι ψήφιζε τόσα χρόνια λάθος(;). Αδιέξοδο. Τείχος αδυσώπητο. Ο λαός πεινάει. Οι αυτοκτονίες έπαψαν πλέον να αποτελούν είδηση και έχουν γίνει αναπόσπαστο τμήμα της αβάσταχτης καθημερινότητάς μας. Η Ελλάδα, η χώρα του ήλιου και του φωτός, έχει μετατραπεί σε μία γεωγραφική σκανδιναβική μετάλλαξη, ένεκα των αυτοκτονικών τάσεων που διακατέχει αξιοσέβαστο τμήμα του λαού μας και που, δυστυχώς, μέρα με την ημέρα, οι τάσεις αυτές, καταλήγουν σε ολοένα και αυξανόμενα θανατηφόρα συμβάντα. Ποια; Η Ελλάδα!!! Που, όταν έλεγες, μια φορά κι έναν καιρό, τη λέξη «αυτοκτονία», όλοι γελούσαν. Τώρα όμως…
      Είπα κι εγώ να ρίξω μια ματιά σε αυτό το αόριστο χρονικά… «μια φορά κι έναν καιρό», να δω, τι γινόταν τότε σε αυτήν την έρμη τη χώρα. Και τι να δω; 4 Νοεμβρίου 1828: Σαν σήμερα, πριν από 185 χρόνια ακριβώς, η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία υπέγραψαν το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, με το οποίο έθεσαν υπό την προστασία τους την Πελοπόννησο και τις Κυκλάδες, έως ότου αποφασισθούν οριστικώς τα όρια της Ελλάδας, κατόπιν διαπραγματεύσεων με την Πύλη. Από τότε (κι ακόμα πιο παλιά) ήταν η χώρα μας ο… «κακός μαθητής»: πάντοτε κυκλοφορούσε – και κυκλοφορεί- με τον… «κηδεμόνα» της, με τον «προστάτη» της. Τότε, ήταν οι Ρωσαγγλογάλλοι. Σήμερα, είναι οι Γερμανοί της Μέρκελ, οι Τροϊκανοί, και πάει λέγοντας. Πόσο, μα πόσο ακριβά έχουμε πληρώσει ως λαός και ως χώρα αυτήν την διαχρονική… «προστασία»!!! Μα πόσο ακριβά!!! Και μυαλό δε βάζουμε. Και συνεχίζουμε να έχουμε προστάτες. Έχει μπει πλέον στο DNA των πολιτικών μας ως αναπόσπαστο γονίδιο. Δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτούς. Έχουμε γίνει, πλέον, σαρξ εκ της σαρκός τους. Και αυτοί, άλλο που δε θέλουν, «αλωνίζουν» ανενόχλητοι, υπό τις ευλογίες και επευφημίες μερίδας γηγενών θαυμαστών τους.
      Πώς να τους ονομάσει κανείς αυτούς; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό την έχει δώσει ο αείμνηστος ακαδημαϊκός, νομικός, πολιτικός και γνωστός τουρκολόγος Νεοκλής Σαρρής, στο βιβλίο του με τίτλο: «Οσμανική  πραγματικότητα» (εκδόσεις «Αρσενίδης», σελ. 328 &329) :
«Μεταξύ της τάξης των εξουσιαζόντων και της τάξης των εξουσιαζομένων παρατηρείται μια «ενδιάμεση» τάξη των «χειροκροτητών» (duaguyan) ή, απλά,των «βολεψιματιών» (murtezika). Πρόκειται για πολυάνθρωπο κοινωνικό στρώμα το οποίο δε συμμετείχε στην παραγωγή, αλλά ζούσε εντελώς παρασιτικά σε βάρος των άλλων. Η ασχολία των ατόμων της κατηγορίας αυτής εξαντλιόταν στο να πολυχρονίζουν το σουλτάνο και να εύχονται γενικά περί υγείας και μακροημέρευσης και να δέονται, ώστε να συγχωρεθούν οι αμαρτίες των νεκρών μελών των οικογενειών των κρατούντων.» Να, λοιπόν, κάτι ακόμα που πήραμε από τους Οθωμανούς κατακτητές μας και το διαιωνίζουμε μέχρι της μέρες μας (και, σίγουρα, στους αιώνες των αιώνων). Όπως, επίσης, πήραμε και το σύμβολο της Οθωμανικής εξουσίας, την περιβόητη «κουτάλα» (!!!), και την υιοθετήσαμε ως σύμβολο της ελληνικής πολιτικής εξουσίας, ως αυτό-σκοπό και βασικό συστατικό στοιχείο της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
      «Οσμανική πραγματικότητα», σύμφωνα με τον Νεοκλή Σαρρή. Άκρως επίκαιρος και διαχρονικός τίτλος βιβλίου, που, δικαιολογημένα, παραπέμπει στην Ελλάδα του σήμερα:  λαός – ραγιάς, αγρίως χαρατσωμένος και ταπεινωμένος, κράτος – δυνάστης που, το μόνο που σκέπτεται είναι, πώς θα χαρατσωθεί περαιτέρω ο λαός και πώς να μην ανταποδώσει τίποτα στο λαό, εκούσιο «παιδομάζωμα» της  νεολαίας στην αλλοδαπή για μια καλύτερη ζωή και ένα ακόμα καλύτερο αύριο, άπαντα ερημωμένα και εγκαταλελειμμένα εν ονόματι της ανάπτυξης που δε φαίνεται να έρχεται, του πρωτογενούς πλεονάσματος, που δε φαίνεται στον ορίζοντα. «Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά», που λέει και το νεκρώσιμο τροπάριο. Για να συμπληρώσει ένας ηλικιωμένος συμπολίτης μας, σε μια πρόσφατη συζήτηση που είχα μαζί του, σχετικά με την τραγική οικονομική κατάσταση και την επικείμενη φορολόγηση των αγροτεμαχίων: «Τέτοια ερήμωση και εγκατάλειψη έχει να δει η Ηλεία, από την εποχή που πέρασαν οι ορδές των βαρβάρων Τουρκοαιγυπτίων του Ιμπραήμ, το 1825.» Μήπως έχει άδικο; Και έφυγαν οι Οθωμανοί από τη χώρα. Και, υποτίθεται, ότι λευτερωθήκαμε. Και, πράγματι, λευτερωθήκαμε από τους δυνάστες μας, όχι όμως και από όλα εκείνα τα αδιόρθωτα  πάθη, λάθη και πρακτικές, που εξακολουθούν και σήμερα ακόμα να μας καταδυναστεύουν.
      Είπα να φύγω από την περίοδο κυριαρχίας των Οθωμανών στην Ελλάδα και να γυρίσω πολλές σελίδες στο βιβλίο της Ιστορίας, φτάνοντας στη Νεότερη  Ιστορία της Ελλάδος, μέσα από το α΄ τεύχος του βιβλίου της Γλώσσας της Ε΄ Δημοτικού με τίτλο: «Της γλώσσας ρόδι και ροδάνι». Εκεί, λοιπόν, στη σελίδα 36, στη 2η ενότητα, στο μάθημα «Υπόγειες διαδρομές», αναφέρεται ότι «… το 1863 άρχισε να λειτουργεί στο Λονδίνο ο πρώτος υπόγειος σιδηρόδρομος του κόσμου… Το 1900 ακολούθησε το παράδειγμα του Λονδίνου η Βουδαπέστη και το Παρίσι, όπου εκεί, για πρώτη φορά, ο υπόγειος σιδηρόδρομος ονομάστηκε «μετρό»… Ξέρετε πότε άρχισαν οι συζητήσεις για την κατασκευή του μετρό στην Αθήνα; Το 1955! Όμως η κατασκευή άρχισε 38 χρόνια αργότερα, τα ξημερώματα της Δευτέρας 28 Ιουνίου 1993….» Άφωνοι οι μικροί μαθητές μου! «Δηλαδή», τους επεσήμανα χαρακτηριστικά, «έπρεπε να περάσουν 1955-1863= 92 ολόκληρα χρόνια (!!!) από τότε που άρχισε να λειτουργεί ο πρώτος υπόγειος σιδηρόδρομος του κόσμου στο Λονδίνο, για να ξεκινήσουν οι πολιτικοί μας εδώ, στην Ελλάδα, να… συζητούν (!!!) περί της αναγκαιότητας λειτουργίας μετρό και στην Αθήνα και άλλα 38 χρόνια (!!!), προκειμένου, προκειμένου να αρχίσει η κατασκευή του!!!». «Κόκκαλο» οι μαθητές μου!!! Και, δυστυχώς, έκανα το λάθος να τους ενημερώσω ότι ανάλογες συζητήσεις έχουν ήδη ξεκινήσει. για την κατασκευή και λειτουργία μετρό και στη Θεσσαλονίκη. Και τότε ήταν που με ρώτησε με έκδηλη απορία ένας μαθητής: «Μπορείτε να μου πείτε, κύριε, ποιο έτος ξεκίνησαν οι συζητήσεις για την κατασκευή και λειτουργία μετρό στη Θεσσαλονίκη;». Αμήχανα, του απάντησα: «Ειλικρινά, δεν το γνωρίζω. Πες μου όμως, γιατί ες να μάθεις τη χρονολογία αυτή;». Και τότε, εισέπραξα την αποστομωτική  απάντηση από τον ίδιο: «Μα για να προσθέσω, κύριε, στη χρονολογία αυτή άλλα 38 ακόμα (όσα και στην Αθήνα), προκειμένου να υπολογίσω πότε περίπου θα αρχίσει η κατασκευή του !!!» Για να σειστεί, κυριολεκτικά, η τάξη από τα γέλια. Ή, μάλλον, θα έπρεπε να κλαίμε καλύτερα, γι’ αυτήν την αδιόρθωτη κατάντια μας;
      «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ»: αυτή είναι η μόνη αλήθεια σήμερα. «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ» με τα μνημόνια, «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ» με το ραγιαδισμό μας, «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ» με την ηθική κατάπτωση, «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ» με τις αυτοκτονίες, «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ» με το χάλι της Ηλείας, «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ», γενικώς. Άρχοντες και αρχόμενοι, θα πρέπει τάχιστα να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, στο βαθμό που μας αναλογούν, και να κοιτάξουμε να συμμαζέψουμε ό,τι μπορεί και αξίζει να συμμαζευτεί. Οι πολιτικοί που μας κυβερνούν θα πρέπει, επιτέλους, να καταλάβουν ότι η άμμος στην κλεψύδρα τους έχει αρχίσει και λιγοστεύει επικίνδυνα, όπως και η υπομονή του ελληνικού λαού. Εάν δε γίνει κάτι άμεσα, σε καθαρά αναπτυξιακό επίπεδο, πολύ φοβάμαι πως η οικονομική και κοινωνική κατάσταση θα είναι μη αναστρέψιμη. Ο λαός βροντοφωνάζει, οι Ηλείοι βροντοφωνάζουν: «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!!!». Ακούει, άραγε, κανείς;

(Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ» Πύργου τη Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013)

Θυμηθείτε τι λέγατε το 2010, κύριε Δήμαρχε του Πύργου...


Εδώ, γελάει κι ο κάθε πικραμένος!!! Όπως λέτε και στο βίντεο, κύριε Παρασκευόπουλε, Δήμαρχε του Πύργου, που υποδέχεστε, τον Μάρτιο του 2010, τους Δημάρχους Καλαμάτας κ.Νίκα και Κυπαρισσίας κ.Σαμπατζιώτη, αντίστοιχα, στο δεματοποιητή, στο Ποτόκι, "εδώ, δεν μολύνουμε τον υδροφόρο ορίζοντα". Σήμερα, 3,5 χρόνια μετά, στην τοποθεσία "Λίμνες" Αλφειούσας, τι κάνετε; Δε μολύνετε τον υδροφόρο ορίζοντα; Επίσης, δηλώνετε ξεκάθαρα ότι... "ο δεματοποιητής αποτελεί μαι προσωρινή λύση." Σήμερα, 3,5 χρόνια μετά, ο δεματοποιητής αποτελεί ακόμια μια... "προσωρινή λύση", ένας περιπλανώμενος θίασος βρώμας και δυσωδίας, που ρυπαίνει το περιβάλλον και μας προσβάλλει ως πολίτες αυτού του τόπου... 
Δείτε εδώ το σχετικό βίντεο...https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Q6hoQyg7p54

Ποίηση Κώστα Επιταλιώτη



 
















Ήττα

Αγάπησα ό,τι αγκάλιαζαν τα μάτια της ψυχής μου
                                                            κι  ακόμα πιο πολύ
ό,τι την πίκρα έδωσε στη φλόγα της ζωής μου
                                                            την τόσο τραγική.

Με τους ανέμους μίλησα και πήρα απ’ την πνοή τους
                                                           μηνύματα κρυφά.
Τα ‘κανα ’γω τραγούδια μου και ήτανε δική τους
                                                           η τόση μου ακεφιά.      
      
Στις εποχές ταξίδευα κι έβαζα στο πλευρό μου
                                                           ανώνυμες κυρές,
που ζούσαν μες στη σκέψη μου και μέσα στ’ όνειρό μου
                                                           σαν κέρινες μορφές. 
   
Τις νύχτες ασυντρόφευτο το βλέμμα μου ξεχνιόταν
                                                           στο χάος τ’ ουρανού
και χάνονταν η σκέψη μου μέσα στ’ αστέρια όταν
                                                           μου πλούτιζαν το νου.

Άλλες φορές σταματημό δεν είχε με τους γρύλους
                                                           κάποιος γλυκός σκοπός.
Κι έμαθα το τραγούδι τους αφού δεν είχα φίλους
                                                           κι ήμουν της νύχτας γιος.

Ως ότου αποκοιμήθηκε η σκέψη μου για πάντα
                                                          σε κάποια ακρογιαλιά,
ακούγοντας τη θλιβερή του χωρισμού μπαλάντα
                                                          στη φουσκοθαλασσιά.

Κι απόμεινα στοχαστικός περπατητής και μένω
                                                           χωρίς φωνή, και ζω
ν’ ακούω τα μιλήματα, κι απόκρυφα να στένω
                                                          της μούσας το βωμό.

Χωρίς φωνή κι έτσι βουβά μ’ αρρωστημένο βλέμμα
                                                          κοιτάζω εκστατικά
το παρελθόν που έσπασε της νιότης μου το στέμμα
                                                          και φεύγω βιαστικά.

Σα βασιλιάς που έχασε κάποια σπουδαία μάχη
                                                         -μπορεί και τη στερνή-
και δίπλα του, και γύρα του όλο συντρίμμια να ’χει
                                                          στη μάχη απ’ τη ζωή.


Κώστας Επιταλιώτης 

(Από την ποιητική του συλλογή με τίτλο:"Είκοσι αιώνες όνειρα", Απρίλης 1981).
     

ΝΤΡΟΠΗ! ΟΙ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΤΡΟΪΚΑΝΟΙ "ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ" ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ! ! !


Γι' αυτό το έγκλημα κατά της Εθνικής Παιδείας, γι' αυτήν την εθνική ξεφτίλα, ΝΑ ΤΕΘΟΥΝ ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που οδήγησαν τούτον τον λαό και τούτη τη χώρα σε αυτό το απερίγραπτο χάλι, και "κατάφεραν" να κλείσουν το Πανεπιστήμιο Αθηνών!!! Ούτε οι Ναζί του Χίτλερ δεν το έκλεισαν και, σήμερα, το έκλεισαν τα εν Ελλάδι τσιράκια της Μέρκελ, του Σόιμπλε και των λοιπών σύγχρονων νεοναζί. Άντε, πανηγυρίστε τώρα την εκλογή της Μέρκελ, Σαμαροβενιζέλοι. Και κάντε και μια δεξίωση προς τιμήν της στην αίθουσα τελετών του, όπως αντίστοιχα έκαναν και οι Ναζί κατακτητές την 1η Ιανουαρίου 1942, προς τιμήν του Αδόλφου Χίτλερ!!!
Σα δε ντρέπεστε...


Διαβάστε περισσότερα εδώ...  http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=240523&catid=3
 

Ποίηση Κώστα Επιταλιώτη















Επί τον τύπον των ήλων


Δεν προχωρήσαμε στη σειρά των πραγμάτων,
Μας φαίνονταν όλα τόσο απλά στην αρχή.
Κι ήταν για μας η εποχή των θαυμάτων
της νιότης μας οι γαλάζιοι ουρανοί.

Κι έτσι μας έγιναν τα ψέματα συνήθεια.
Ένα πέλαγος με φαντασίες των καιρών.
Κι ούτε που φώτισε το νου μας η αλήθεια
όταν γκρεμίσαμε το βάθρο των θεών.

Και πορευόμαστε στις εποχές των θρύλων.
Θαυμαστικοί εραστές της σιωπής
που μόνο επί τον τύπο των ήλων
μαθαίνουμε πως είμαστε εμείς.

Συνεχιστές των απίθανων παραδόξων
στηρίζουμε το κούφιο μας κορμί
πίσω από στόχους των σπασμένων στόχων
των εχθρών που μας έφερε η ζωή.

Κι είμαστε οι απαρνητές των άλλων,
των ωραίων της ευτυχίας αγαθών.
Οι αλαλαγμοί κι οι συνοδείες των κυμβάλων
μας ταπεινώνουν μπρος στα μάτια των πολλών.

Κώστας Επιταλιώτης

(Από την ποιητική του συλλογή με τίτλο:"Είκοσι αιώνες όνειρα", Απρίλης 1981).

Αναγνώστες

Από το Blogger.