Δεν ξέρω πώς σας φάνηκε η επίσκεψη του Πρωθυπουργού μας στο μακρινό και παγωμένο Ερζερούμ της Τουρκίας, αλλά θεωρώ ότι πρέπει πρώτα να μάθουμε όσα δε μας είπαν τα… «έγκυρα» Μ.Μ.Ε. για αυτήν την μαρτυρική για τους Έλληνες και τους Αρμενίους πόλη της Ανατολικής Τουρκίας.

Το Ερζερούμ, λοιπόν, η πάλαι ποτέ Θεοδοσιούπολη του Βυζαντίου, ήταν η πόλη που χρησιμοποιούνταν από την Πολεμική Αεροπορία του ΝΑΤΟ, κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, με την κωδική ονομασία “The Rock”, και χρησιμοποιεί σαν σύμβολο, το Σουλτανάτο του Ρουμ. Στην ξηρά δε, έχει ως έμβλημα τον… Δικέφαλο Αετό του Βυζαντίου (!!!), τον οποίον, μπορείτε να δείτε ευδιάκριτα στην επίσημη ιστοσελίδα του ομώνυμου Δήμου (www.erzurum.bel.tr). Επίσης, ετυμολογικά, το όνομα "Erzurum" προέρχεται από την περσική έκφραση "Arz-e Rûm", που σημαίνει «Η πόλη των Ρωμιών», δηλαδή, των Ελλήνων (!!!). Τυχαίο; Δε νομίζω… Και κάτι ακόμα: Στα Αραβικά, η πόλη χρησιμοποιείται με το όνομα Kalikala, το οποίο όμως προέρχεται από την αρμένικη ονομασία Karno K'aghak. Ερζερούμ ήταν ένα σημαντικό κέντρο απέλασης κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915. Κατά τ’ άλλα, ο Γιώργος Παπανδρέου επισκέφθηκε πόλη της… Τουρκίας!!!

Στα τέλη Απριλίου του 1915, περίπου 450 εξέχοντες Αρμένιοι της πόλης φυλακίστηκαν. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν διανοούμενοι, κοινοτικοί ηγέτες, δημοσιογράφοι και έμποροι. Στις αρχές Μαΐου του 1915, είχαν μαζικά δολοφονηθεί. Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη είχε μια ζωντανή αρμενική κοινότητα με πολλές σχολές και αποτέλεσε την επαρχιακή κατοικία του Αρχιεπισκόπου της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας. Μέχρι τη στιγμή που οι Ρώσοι που κατέλαβαν το Ερζερούμ, το 1916, μόλις… εκατό (100) Αρμένιοι έμειναν ζωντανοί, από ένα προπολεμικό πληθυσμό 20.000(!!!), ενώ εκτιμάται ότι, περίπου, το 90% των Αρμενίων της επαρχίας Ερζερούμ είχε χαθεί!!! Μέχρι το 1919, σύμφωνα με την «Αμερικανική Επιτροπή για τη Βοήθεια στην Εγγύς Ανατολή», το Ερζερούμ έμεινε εντελώς χωρίς τον αρμενικό πληθυσμό του.

Τι σημαίνει για τους Έλληνες και, ιδιαίτερα, για τους αδελφούς μας Ποντίους, Η γενοκτονία των οποίων ( 1916 – 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του αιώνα μας, το Ερζερούμ; Την καλύτερη απάντηση μας τη δίνει ο εκεί εξόριστος από τους Τούρκους του Κεμάλ Ατατούρκ, Γιώργος Λαπαρίδης:
«Έτον ς’ σα 1916 τση χρονίας. Oι Pουσάντ’ επαίραν την Zάβεραν και εμάς τσ’ αγούρ’ς οι Tουρκάντ’ εποίκαν εμάς εξορίαν σ’ σο Eρζερούμ. Xειμωγκός καιρός, μέσασμαν Kαλανταρί και κρύος πάγος. Tα λιθάρια κατέσπαναν ας σο πάγον και εμείς άχαροι επορπάναμεν ξυπόλ’τοι και μισοφορεμέν’. Όποιος εφόρνεν τσιαρούχια έτον καλότυχος. Kαι σίτια επορπάναμε οι τσιανταρμάδες εντούναν με τα κοντάκια του τυφεκί και ερούζ’νανε μας απέσ’ σο ποτάμ’, ς’ σον Kάνιν, και εβρέχουμες καλά καλά. Eγίνουμες λουλούτσ ας σο νερόν. Kαι επεκεί εβγάλλ’νανέ μας ας σο ποτάμ’ και εποπράτ’ναμε. Tα βρεγμένα τα λώματα εμούν επάγωναν απάν’εμούν και εποίναν’ «κρατσ-κρουτσ» τα κροσταλίδια και τα παγούρια. Πόσ’ νομάτ’ επέμ’ναν ς’ σα στράτας, πόσ’ νομάτ’ έπαθαν ας σο κρύον, πόσ’ νομάτ’ επέθαναν ας σο λιμόν, είνας θεός εξέρ! Tα ταπούρ’ εμούν δηλ. η ομάδα εμούν έτον 120 νομάτ’ ας ση Zάβεραν και 45 νομάτ’ εκλώσταμ οπίσ’…».

(Διαβάστε περισσότερα:

http://www.pare-dose.net/?p=127#ixzz1AY9HDrKM ).

Σε αυτή λοιπόν την ιστορικά θετικά αλλά και αρνητικά φορτισμένη για εμάς, τους Έλληνες, πόλη της Τουρκίας, ο Γιώργος Παπανδρέου, κατά γενική ομολογία, τόλμησε να πει στον Τούρκο ομόλογό του, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όσα δεν τόλμησαν να πουν οι προκάτοχοί του τόσα χρόνια τώρα, όχι μέσα από ανούσιες τηλεφωνικές επικοινωνίες και αδιέξοδες διπλωματικές οδούς, αλλά εντός τουρκικού εδάφους, ενώπιον της ελίτ της τουρκικής πολιτικής και διπλωματίας, η οποία, είναι γνωστό τοις πάσι, ότι, πέρα από την ανθελληνική της διάθεση, εμπνέεται και από ένα νεο-Οθωμανικό πνεύμα κατά πάντων των γειτόνων της και των λοιπών περιφερειακών κρατών.

«Παίρνω παράδειγμα μια πράξη της Τουρκίας προχθές. Την Τετάρτη, την παραμονή της άφιξής μου στην Τουρκία, οκτώ αεροσκάφη της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας πέταξαν πάνω από το Αγαθονήσι, ένα μικρό ελληνικό νησί, με εκατόν πενήντα κατοίκους. Οκτώ αεροσκάφη παραβίασαν την ελληνική κυριαρχία. Γιατί; Ποιο είναι το νόημα; Τι προσπαθεί να αποδείξει η Τουρκία; Αυτές οι ενέργειες δεν θα αλλάξουν το καθεστώς στο Αιγαίο, να είστε βέβαιοι γι’ αυτό. Μπορεί να έχουν γίνει πια ρουτίνα για την Τουρκία. Μη νομίζετε, όμως, ότι έχουν γίνει ρουτίνα για την Ελλάδα». Το να τα έλεγε αυτά στα πλαίσια συνέντευξής του σε ελληνική ή τουρκική εφημερίδα, αμφιβάλλω για το πόσοι θα έδιναν σημασία στις δηλώσεις του αυτές. Το να τα λέει όμως με αφοπλιστική ειλικρίνεια αλλά και με μεστό πολιτικό λόγο ενώπιον του ιδίου του Πρωθυπουργού της Τουρκίας και 200 Τούρκων πρεσβευτών εντός της Τουρκίας, δε νομίζω ότι είναι και μικρό πράγμα, όσο κι αν κάποιοι εντός της χώρας μας έσπευσαν να το υποβαθμίσουν, ξεχνώντας ότι οι ίδιοι, κατά το παρελθόν, «κατάπιναν τη γλώσσα τους» και συζητούσαν με τους Τούρκους ομολόγους τους… «περί ανέμων και υδάτων», μη τολμώντας να αναφερθούν στην… «ταμπακέρα»!!!

Τουρκικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, επίλυση της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα, ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και Κυπριακό: απλά, ξεκάθαρα, και, ελπίζουμε κατανοητά. Με άλλα λόγια: «Θέλετε Ευρωπαϊκή Ένωση; Ξεχάστε τα νέο-Οθωμανικά σας τερτίπια και συμμορφωθείτε. Η εποχή του Σουλτάνου έλαβε τέλος. Με κατοχή της Κύπρου, με παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου μας και με καταπάτηση κάθε έννοιας ευρωπαϊκού δικαίου, είτε αυτό αναφέρεται στα ανθρώπινα δικαιώματα, είτε στις θρησκευτικές ελευθερίες, είτε οπουδήποτε αλλού, Ευρώπη… γιοκ»!!!

Όπως πολύ σωστά γράφει ο δημοσιογράφος Μάκης Πολλάτος στο «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» (09-01-2011), «…τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Όχι μόνο επειδή η χρεοκοπημένη Ελλάδα είναι διεθνώς αποδυναμωμένη και επειδή η Τουρκία κατατάσσεται μεταξύ των 20 μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου, αλλά και διότι αυτά που θέλει η Άγκυρα καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να τα δώσει, όπως επίσης και όσα μπορεί να παραχωρήσει η Ελλάδα, δεν είναι αρκετά για την Τουρκία…». Ο χρόνος θα δείξει… Όμως, η αντίληψη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού είναι ότι, επιτέλους, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας επιχείρησε με επιτυχία να αφήσει πίσω τον μακροχρόνιο ραγιαδισμό της εξωτερικής μας πολιτικής και να πει «τα σύκα, σύκα και τη σκάφη, σκάφη». Ευχή και ελπίδα όλων μας είναι, να μην αποτελέσει απλά και μόνο ένα περιστασιακό γεγονός, αλλά μια νέα αρχή στην άσκηση της εξωτερικής μας πολιτικής.

Ίδωμεν…

Όταν θα’ ρθεις να με ξεθάψεις απ’ τις στάχτες
και διώξεις από πάνω μου όλη τη σκουριά,
και ξαναβάλεις τις ρόδες μου σε ράγες
και εγώ αρχίσω να κυλάω ξανά.

Τότε οι λύπες θα με ψάχνουν
και άνεργες θα θρηνούν.
Θα πέφτουν μανιασμένες οι βροχές
και θα ρωτούν:

«Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε
τα άλλα τρένα να περνούν;»

Στίχοι: «Τρύπες»
Μουσική: «Τρύπες»
Πρώτη εκτέλεση: «Τρύπες»

Ανάπτυξη δεν υπάρχει πια, την πάτησε το τρένο, κι ο οδηγός του Δ.Ν.Τ. δεν πάτησε το φρένο!!! Και έτσι είναι, και έτσι νομίζουμε!!! Το τρένο της… (πράσινης) ανάπτυξης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μας αφήνει χρόνους στην Ηλεία. Και το μυαλό μας, άδειο βαγόνι αραγμένο, θα περιμένει εις μάτην από τούδε και στο εξής τί; Το σφύριγμα του τρένου; Την ανάπτυξη που δεν έρχεται; Τον περαιτέρω εκτροχιασμό της πολιτικής και των πολιτικών μας; Ποιος ξέρει…

Και γεννάται η απορία: Με τι ταχύτητα απλώνεται το σκοτάδι της παρακμής και της οπισθοδρόμησης στην Ηλεία; Για ποια Κυλλήνη και Κατάκολο μιλάμε; Για ποια Αρχαία Ολυμπία; Το τρένο δεν περνάει πια από εδώ. Το τρένο δεν υπάρχει πια, το πάτησε το… τρένο!!! Πείτε το τρένο αυτό… ΠΑ.ΣΟ.Κ., πείτε το… Δ.Ν.Τ., πείτε το όπως θέλετε… Από εδώ και στο εξής, ο Μαχόγκανι, ο κατά συρροήν δολοφόνος των επιβατών του τρένου στην ταινία «Το Τραίνο του Μεσονυχτίου» (“The Midnight Meat Train”) θα περάσει και αυτός στο club των «ανέργων» (μήπως διαβάσατε πουθενά στους όρους του μνημονίου να εξαιρούνται από αυτό οι… serial killers); Και, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, θα είναι το λιγότερο γραφικός όποιος, από εδώ και πέρα, θα τολμήσει να τραγουδήσει ξανά το γνωστό άσμα «Το τρένο φεύγει στις οκτώ, ταξίδι για την Κατερίνη». Μέχρι το μηχανοστάσιο, και πολύ είναι…

Κάποτε έρχετ’ ένα τραίνο
Και λες αυτό επιτέλους ήρθε για μένα
Μα το εισιτήριο είναι κομμένο.
Τι ξέρεις άλλωστε εσύ από τρένα;

«Κάποτε…», μας λένε τα «Υπόγεια Ρεύματα». Σήμερα, φεύγει ένα τρένο. Σήμερα φεύγουν πολλά τρένα από την Ηλεία. Ποιος το περίμενε ότι, ενώ το 1986 παρακολουθούσαμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους κινηματογράφους «Το Τρένο της Μεγάλης Φυγής» με τον Γιον Βόιτ και τον Έρικ Ρόμπερτς, σε σκηνοθεσία του γνωστού σεναριογράφου και σκηνοθέτη κινηματογράφου Αντρέι Κοντσαλόφσκι, σήμερα, 24 χρόνια μετά, εν έτει 2010, θα παρακολουθούσαμε αμήχανοι το Ηλειακό δράμα με τίτλο «Η Φυγή του Μεγάλου Τρένου», με πρωταγωνιστές τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Ντομινίκ Στρος Καν, σκηνοθέτες το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Δ.Ν.Τ. και… «θύματα», τους Ηλείους πολίτες, την πρόοδο και την ανάπτυξη και, φυσικά, τους εργαζόμενους του Ο.Σ.Ε. !!!

«Αν δείτε στ’ όνειρό σας σιδηρόδρομο, σημαίνει πως πρέπει να προσέξετε τις επιχειρήσεις σας, γιατί οι εχθροί σας θα προσπαθήσουν να σας κάνουν κακό», διαβάζουμε στον Ονειροκρίτη. Το θέμα είναι ότι, πλέον, ούτε στον… ξύπνιο μας δεν πρόκειται να τον ξαναδούμε στην Ηλεία!!! «Για μια κοπέλα, αυτό το όνειρο είναι σημάδι πως θα κάνει ένα ευχάριστο ταξίδι, για να επισκεφτεί φίλους της». ΚΑΛΟ… ΤΑΞΙΔΙ!!! «Αν δείτε πως υπήρχε κάποιο εμπόδιο πάνω στις γραμμές του τραίνου, σημαίνει πως θ’ αντιμετωπίσετε δολιότητα στις υποθέσεις σας». Αν ήταν ένα μόνο το εμπόδιο πάνω στις γραμμές του τρένου, καλά θα ήταν!!! «Αν δείτε πως διασχίζατε γραμμές του τραίνου, προβλέπεται μια περίοδος ανησυχιών και δουλείας». Τουλάχιστον, από εδώ και στο εξής, θα περνάμε τις γραμμές του τρένου, χωρίς να φοβόμαστε για το εάν… θα περάσει τρένο!!!. «Αν δείτε πως οι γραμμές ήταν βρεγμένες, σημαίνει πως η ευτυχία θα εκτοπίσει την ατυχία για λίγο καιρό». Και που λες ευτυχία, ευτυχία δε βρήκαμε… «Αν δείτε σιδηρόδρομο να τρέχει με μεγάλη ταχύτητα, σημαίνει γρήγορη αύξηση της περιουσίας σας και ταξίδια στο εξωτερικό». Φέξε μου και γλίστρησα… «Αν δείτε ότι χάλασε ο σιδηρόδρομος, προμηνύεται αποτυχία στις επιχειρήσεις και αναβολή ταξιδιού για λόγους οικονομικούς». Αυτό δεν είναι πλέον όνειρο, είναι η ζοφερή πραγματικότητα. «Αν στ’ όνειρο σας ακούσατε σιδηρόδρομο που έρχεται, σημαίνει νέα από το εξωτερικό και ότι οι επιχειρήσεις θα πάρουν τροπή που θα αποτελεί μια γενικότερη επιτυχία». Αυτό, όντως, θα είναι όνειρο από εδώ και στο εξής…. «Αν ονειρευτείτε σφύριγμα σιδηρόδρομου, σημαίνει έκπληξη για την εμφάνιση φίλου που έλειπε, ή αναπάντεχη προσφορά πολύ ευνοϊκή για σας». Αυτό, οι Ηλείοι πολίτες, θα το ονειρεύονται κάθε μέρα πλέον… «Αν δεις σιδηρόδρομο να περνά, θα περάσεις μια ήρεμη ζωή ενώ το άδειο τρένο σημαίνει θάνατο». Ακριβώς!!! Ο αναπτυξιακός θάνατος της Ηλείας. Ο περαιτέρω οικονομικός μαρασμός της Ηλείας. Η «ταφόπλακα» της Ηλείας!!!

Ογκωδέστατοι είναι οι φάκελοι για σκανδαλώδεις υποθέσεις κακοδιαχείρισης και κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος στον Ο.Σ.Ε., που οδηγούνται στον εισαγγελέα. Πρωτοφανές όργιο κακοδιοίκησης σε βάρος του πλέον προβληματικού Οργανισμού του Δημοσίου, ο οποίος βουλιάζει σε συσσωρευμένα χρέη δισεκατομμυρίων ευρώ, που αντιστοιχούν στο 3,6% του ΑΕΠ της χώρας. Δικά μας ευρώ. Του ελληνικού λαού ευρώ. Των Ηλείων ευρώ. «Οι εργαζόμενοι έχουν μερίδιο ευθύνης». Τάδε έφη ο Υπουργός Μεταφορών Δημήτρης Ρέππας – «Μαζί τα φάγαμε», δια στόματος Θεόδωρου Πάγκαλου. Τυχαίο; Δε νομίζω… Και, για το λόγο αυτό, επίκειται η μετάταξη 104 σιδηροδρομικών από το νομό μας.

«Και το τρένο ξεκίνησε…», που άδει και η Άννα Βίσση. Και όποιον πάρει ο Χάρος…

Χρυσοβαλάντης Δημητρόπουλος

Δάσκαλος – Δημοτικός Σύμβουλος Βώλακος

«Σήμερον τῆς Θεοδώρας τὸ κόμμα εγένετο,
καὶ της των Ελλήνων σωτηρίας η προκήρυξις,
Εν θεάτρω Badminton τρανώς η Ντόρα δείκνυται,
καὶ πρωθυπουργίαν τοις πάσι προκαταγγέλλεται.
Αυτὴν καὶ ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν,
Χαίρε τῆς Δημοκρατικής Συμμαχίας ἡ εκπλήρωσις».

( Το… «απολυτίκιο» του νέου κόμματος της Ντόρας Μπακογιάννη)

Ανήμερα, λοιπόν, των Εισοδίων της Θεοτόκου, επέλεξε η Ντόρα Μπακογιάννη σε πανηγυρικούς τόνους και υπό τους ήχους του κλασσικού τραγουδιού των Queen «We will rock you» (σ.σ.: όλοι, νομίζω, αντιλαμβάνεστε, ποιον εννοεί ότι θα χορέψει… ροκ), να ανακοινώσει το μεσημέρι της Κυριακής σε ειδική εκδήλωση στο Θέατρο Μπάντμιντον την ίδρυση του νέου κόμματος. Και το όνομα αυτού; «Δημοκρατική Συμμαχία», με έμβλημα την ελιά και βασικά χρώματα, το πορτοκαλί (βλέπε.. Δημοκρατική Αριστερά) και το μπλε (βλέπε… Ν.Δ.).

Περισσότερα από 3.000 άτομα πήγαν στο Θέατρο Μπάντμιντον για να παραβρεθούν στα «γεννητούρια» του νέου κόμματος, τα οποία φώναζαν ρυθμικά το όνομα της πρώην υπουργού Εξωτερικών, διακόπτοντας αρκετές φορές την διάρκειας άνω της μιας ώρας ομιλία της.

Από ποιους, μεταξύ άλλων, διακοπτόταν η Ντόρα; Από τους βουλευτές και πρώην υπουργούς Χρήστο Μαρκογιαννάκη και Κώστας Κιλτίδη, τον ευρωβουλευτή Θεόδωρο Σκυλακάκη και τον πρώην πρόεδρο της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. Χρήστος Κουρούση, από τον Στέλιο Νικηφοράκη, τον πρώην δήμαρχο Πειραιά Χρήστο Αγραπίδη, φυσικά από τον γιο της, Κώστα Μπακογιάννη, από τον Ανδρέα Καραγκούνη, πατέρα του βουλευτή της Ν.Δ., Κώστα Καραγκούνη, από την πολιτευτή της Ν.Δ. Θέκλα Παρασκευούδη, τον απερχόμενο δήμαρχο Βριλησσίων Μανώλη Γραφάκ, τον πρώην υφυπουργό Γιώργο Καλό, τον πρώην υπουργό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θεόδωρο Κοτσώνη, όπως και από πολλά στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης, κυρίως από το χώρο της ΝΔ. Εάν σε όλους τους παραπάνω ακροατές συνυπολογίσουμε και εκείνους τους βουλευτές και στελέχη της Ν.Δ. που χαρακτηρίζονται ως πολιτικοί της φίλοι, και, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, η ίδια η Ντόρα Μπακογιάννη είχε ζητήσει να μην παραστούν στην εκδήλωση, εύκολα τότε μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της στελεχιακής «φυλλοροής» από τη Ν.Δ. προς τη ΔΗ.ΣΥ.που αναμένεται το αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα…

«Αρκετά με τους σωτήρες και τις μαγικές τους συνταγές», βροντοφώναξε με στεντόρεια φωνή, στρέφοντας, προφανώς, τα βέλη της στον Αντώνη Σαμαρά προσωπικά, ο οποίος, σημειωτέον, μετά και από το πριν από μια εβδομάδα «πατατράκ» στον Δήνο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, καθώς και στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, αντίστοιχα, δεν θα πρέπει να αισθάνεται ιδιαίτερα καλά, καθώς βλέπει τη Ν.Δ. να απομακρύνεται πολύ από την προοπτική του «κόμματος εξουσίας» και να μετεξελλίσσεται σε ένα κόμμα που, αν θελήσει ποτέ να ανέλθει στην εξουσία, θα πρέπει πρώτα να μαζέψει τα κεντρο – δεξιά κομμάτια του (βλέπε Καρατζαφέρη και Ντόρα).

Δεν είναι καθόλου υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι, μετά και από την ίδρυση του νέου κόμματος από την Ντόρα Μπακογιάννη, η Ν.Δ. μοιάζει με το τραίνο εκείνο, που ξεκινά από την αφετηρία του με όλα του τα βαγόνια γεμάτα επιβάτες και, στις όποιες στάσεις αυτό κάνει, μαζί με τους επιβάτες, φεύγουν και… τα βαγόνια!!! Για να καταλήξει στον τελικό του προορισμό, μόνο με… τη μηχανή!!! Και, όσον αφορά την αντίστοιχη εικόνα που εμφανίζει σήμερα η κεντροδεξιά στην Ελλάδα, δε διαφέρει σε τίποτα με την αντίστοιχη εικόνα του «διαίρει και βασίλευε», που εμφανίζει σήμερα η Αριστερά. Εκείνη, δηλαδή, την εικόνα, την οποία, η ίδια η Ν.Δ., στηλίτευε κατά το παρελθόν και αποτελούσε για αυτήν παράδειγμα προς αποφυγή. Αριστερά και Δεξιά κόμματα-κράτη, που σπαράσσονται ανηλεώς στο εσωτερικό τους αλλά και μεταξύ τους από ιδεολογικές έριδες και προσωπικές αντιπαραθέσεις, με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση, μιας και, ως γνωστόν, στην αναμπουμπούλα, ο – πράσινος – λύκος (σσ: εν προκειμένω, σχήμα λόγου) χαίρεται…

Το γινάτι βγάζει μάτι; Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που πάντα τρώγεται κρύο; Πολιτική αναγκαιότητα; Κάλυψη ιδεολογικού κενού στον φιλελεύθερο κεντροδεξιό χώρο; Πάρτε το όπως θέλετε… Σημασία έχει όμως ένα: η Ν.Δ., υπό τις διαμοεφούμενες πολιτικές συνθήκες, δεν ξαναβλέπει εξουσία, ούτε, επομένως, και ο Σαμαράς πρωθυπουργία.. Και αυτό δεν αποτελεί μια προσωπική εκτίμηση, αλλά μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια, μια οδυνηρή πραγματικότητα, για όλα τα στελέχη και τους αγωνιστές της Ν.Δ., οι οποίοι είδαν την περασμένη Κυριακή την Ντόρα Μπακογιάννη και τη «Δημοκρατική Συμμαχία» να βάζει οριστικά ταφόπλακα στο σημερινό οργανωτικό και ιδεολογικό πολιτικό πτώμα της Ν.Δ. του σήμερα. Ζητείται ανάσταση, λοιπόν. Άντε, στην καλύτερη περίπτωση, ένας… γαλάζιος «Σισέ»!!! Έκτακτο συνέδριο αρχών και θέσεων λέγεται, σαρωτικός γαλάζιος ανασχηματισμός προσώπων και κομματικών οργάνων λέγεται, θα σας γελάσω. Βέβαια, μην ξεχνάμε και το περίφημο άσμα του Γιάννη Πουλόπουλου, που μας θυμίζει ότι… «μια φορά μονάχα φτάνει, να ραγίσει το γυαλί…».

Επειδή όμως το νόμισμα έχει πάντα δυο όψεις, ας αναρωτηθούμε στο σημείο αυτό και τις ευθύνες που έχει ο Αντώνης Σαμαράς για τη σημερινή απαράδεκτη εικόνα πολιτικής και ιδεολογικής περιθωριοποίησης, που εμφανίζει σήμερα η Ν.Δ. Δεν μπορεί να φταίει για όλα τα κακά της γαλάζιας μοίρας μας η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Γιώργος Καρατζαφέρης και όλοι οι άλλοι αγρίως διωχθέντες βουλευτές της φιλελεύθερης παράταξης. Η ίδρυση της «Δημοκρατικής Συμμαχίας», θεωρώ ότι αποτέλεσε τη «χαριστική βολή» στα όποια όνειρα παντοκατορίας και ρεβανσισμού από τον Αντώνη Σαμαρά εντός της Ν.Δ.

«…Η Δημοκρατική Συμμαχία επιδιώκει να γίνει ο καταλύτης μιας σειράς σαρωτικών αλλαγών τις οποίες θα επιφέρει μια διευρυνόμενη συμμαχία πολιτών από το μεγαλύτερο μέρος του δημοκρατικού φάσματος. Κεντροδεξιών, φιλελεύθερων και κεντροαριστερών, οι οποίοι, όλο και περισσότερο, θα ενισχύουν τις γραμμές της. Για μας στη Δημοκρατική Συμμαχία δεν υπάρχουν τα κλασικά πολιτικά στεγανά… Ο ελληνικός λαός, μέσα από την επώδυνη εμπειρία μιας μείζονος εθνικής αποτυχίας, προβληματίζεται. Αλλάζει. Αναζητά το καινούργιο.Το καινούργιο όμως δεν θα προκύψει από τα λόγια, αλλά από τις πράξεις. Από αυτές θα κριθούμε. Ξεκινάμε το ταξίδι αυτό με επίγνωση των δυσκολιών. Με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα. Η Ελλάδα κρύβει μέσα της μεγάλες δυνάμεις, τις δυνάμεις της δικής της αλλαγής.Πολλές φορές βρεθήκαμε στο χείλος του γκρεμού και πολλές φορές ξεφύγαμε με άλματα προς τα εμπρός που κανείς δεν περίμενε. Αξίζει να το προσπαθήσουμε. Μπορούμε να το πετύχουμε. Εμείς είμαστε οι κύριοι της τύχης μας.Οι διαμορφωτές του μέλλοντός μας» (απόσπασμα από την ιδρυτική διακήρυξη του νέου κόμματος).

Ρηγίλλης, τ’ ακούς;

«Σήμερον τῆς Θεοδώρας τὸ κόμμα εγένετο,
καὶ της των Ελλήνων σωτηρίας η προκήρυξις,
Εν θεάτρω Badminton τρανώς η Ντόρα δείκνυται,
καὶ πρωθυπουργίαν τοις πάσι προκαταγγέλλεται.
Αυτὴν καὶ ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν,
Χαίρε τῆς Δημοκρατικής Συμμαχίας ἡ εκπλήρωσις».

( Το… «απολυτίκιο» του νέου κόμματος της Ντόρας Μπακογιάννη)

Ανήμερα, λοιπόν, των Εισοδίων της Θεοτόκου, επέλεξε η Ντόρα Μπακογιάννη σε πανηγυρικούς τόνους και υπό τους ήχους του κλασσικού τραγουδιού των Queen «We will rock you» (σ.σ.: όλοι, νομίζω, αντιλαμβάνεστε, ποιον εννοεί ότι θα χορέψει… ροκ), να ανακοινώσει το μεσημέρι της Κυριακής σε ειδική εκδήλωση στο Θέατρο Μπάντμιντον την ίδρυση του νέου κόμματος. Και το όνομα αυτού; «Δημοκρατική Συμμαχία», με έμβλημα την ελιά και βασικά χρώματα, το πορτοκαλί (βλέπε.. Δημοκρατική Αριστερά) και το μπλε (βλέπε… Ν.Δ.).

Περισσότερα από 3.000 άτομα πήγαν στο Θέατρο Μπάντμιντον για να παραβρεθούν στα «γεννητούρια» του νέου κόμματος, τα οποία φώναζαν ρυθμικά το όνομα της πρώην υπουργού Εξωτερικών, διακόπτοντας αρκετές φορές την διάρκειας άνω της μιας ώρας ομιλία της.

Από ποιους, μεταξύ άλλων, διακοπτόταν η Ντόρα; Από τους βουλευτές και πρώην υπουργούς Χρήστο Μαρκογιαννάκη και Κώστας Κιλτίδη, τον ευρωβουλευτή Θεόδωρο Σκυλακάκη και τον πρώην πρόεδρο της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. Χρήστος Κουρούση, από τον Στέλιο Νικηφοράκη, τον πρώην δήμαρχο Πειραιά Χρήστο Αγραπίδη, φυσικά από τον γιο της, Κώστα Μπακογιάννη, από τον Ανδρέα Καραγκούνη, πατέρα του βουλευτή της Ν.Δ., Κώστα Καραγκούνη, από την πολιτευτή της Ν.Δ. Θέκλα Παρασκευούδη, τον απερχόμενο δήμαρχο Βριλησσίων Μανώλη Γραφάκ, τον πρώην υφυπουργό Γιώργο Καλό, τον πρώην υπουργό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θεόδωρο Κοτσώνη, όπως και από πολλά στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης, κυρίως από το χώρο της ΝΔ. Εάν σε όλους τους παραπάνω ακροατές συνυπολογίσουμε και εκείνους τους βουλευτές και στελέχη της Ν.Δ. που χαρακτηρίζονται ως πολιτικοί της φίλοι, και, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, η ίδια η Ντόρα Μπακογιάννη είχε ζητήσει να μην παραστούν στην εκδήλωση, εύκολα τότε μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της στελεχιακής «φυλλοροής» από τη Ν.Δ. προς τη ΔΗ.ΣΥ.που αναμένεται το αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα…

«Αρκετά με τους σωτήρες και τις μαγικές τους συνταγές», βροντοφώναξε με στεντόρεια φωνή, στρέφοντας, προφανώς, τα βέλη της στον Αντώνη Σαμαρά προσωπικά, ο οποίος, σημειωτέον, μετά και από το πριν από μια εβδομάδα «πατατράκ» στον Δήνο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, καθώς και στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, αντίστοιχα, δεν θα πρέπει να αισθάνεται ιδιαίτερα καλά, καθώς βλέπει τη Ν.Δ. να απομακρύνεται πολύ από την προοπτική του «κόμματος εξουσίας» και να μετεξελλίσσεται σε ένα κόμμα που, αν θελήσει ποτέ να ανέλθει στην εξουσία, θα πρέπει πρώτα να μαζέψει τα κεντρο – δεξιά κομμάτια του (βλέπε Καρατζαφέρη και Ντόρα).

Δεν είναι καθόλου υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι, μετά και από την ίδρυση του νέου κόμματος από την Ντόρα Μπακογιάννη, η Ν.Δ. μοιάζει με το τραίνο εκείνο, που ξεκινά από την αφετηρία του με όλα του τα βαγόνια γεμάτα επιβάτες και, στις όποιες στάσεις αυτό κάνει, μαζί με τους επιβάτες, φεύγουν και… τα βαγόνια!!! Για να καταλήξει στον τελικό του προορισμό, μόνο με… τη μηχανή!!! Και, όσον αφορά την αντίστοιχη εικόνα που εμφανίζει σήμερα η κεντροδεξιά στην Ελλάδα, δε διαφέρει σε τίποτα με την αντίστοιχη εικόνα του «διαίρει και βασίλευε», που εμφανίζει σήμερα η Αριστερά. Εκείνη, δηλαδή, την εικόνα, την οποία, η ίδια η Ν.Δ., στηλίτευε κατά το παρελθόν και αποτελούσε για αυτήν παράδειγμα προς αποφυγή. Αριστερά και Δεξιά κόμματα-κράτη, που σπαράσσονται ανηλεώς στο εσωτερικό τους αλλά και μεταξύ τους από ιδεολογικές έριδες και προσωπικές αντιπαραθέσεις, με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση, μιας και, ως γνωστόν, στην αναμπουμπούλα, ο – πράσινος – λύκος (σσ: εν προκειμένω, σχήμα λόγου) χαίρεται…

Το γινάτι βγάζει μάτι; Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που πάντα τρώγεται κρύο; Πολιτική αναγκαιότητα; Κάλυψη ιδεολογικού κενού στον φιλελεύθερο κεντροδεξιό χώρο; Πάρτε το όπως θέλετε… Σημασία έχει όμως ένα: η Ν.Δ., υπό τις διαμοεφούμενες πολιτικές συνθήκες, δεν ξαναβλέπει εξουσία, ούτε, επομένως, και ο Σαμαράς πρωθυπουργία.. Και αυτό δεν αποτελεί μια προσωπική εκτίμηση, αλλά μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια, μια οδυνηρή πραγματικότητα, για όλα τα στελέχη και τους αγωνιστές της Ν.Δ., οι οποίοι είδαν την περασμένη Κυριακή την Ντόρα Μπακογιάννη και τη «Δημοκρατική Συμμαχία» να βάζει οριστικά ταφόπλακα στο σημερινό οργανωτικό και ιδεολογικό πολιτικό πτώμα της Ν.Δ. του σήμερα. Ζητείται ανάσταση, λοιπόν. Άντε, στην καλύτερη περίπτωση, ένας… γαλάζιος «Σισέ»!!! Έκτακτο συνέδριο αρχών και θέσεων λέγεται, σαρωτικός γαλάζιος ανασχηματισμός προσώπων και κομματικών οργάνων λέγεται, θα σας γελάσω. Βέβαια, μην ξεχνάμε και το περίφημο άσμα του Γιάννη Πουλόπουλου, που μας θυμίζει ότι… «μια φορά μονάχα φτάνει, να ραγίσει το γυαλί…».

Επειδή όμως το νόμισμα έχει πάντα δυο όψεις, ας αναρωτηθούμε στο σημείο αυτό και τις ευθύνες που έχει ο Αντώνης Σαμαράς για τη σημερινή απαράδεκτη εικόνα πολιτικής και ιδεολογικής περιθωριοποίησης, που εμφανίζει σήμερα η Ν.Δ. Δεν μπορεί να φταίει για όλα τα κακά της γαλάζιας μοίρας μας η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Γιώργος Καρατζαφέρης και όλοι οι άλλοι αγρίως διωχθέντες βουλευτές της φιλελεύθερης παράταξης. Η ίδρυση της «Δημοκρατικής Συμμαχίας», θεωρώ ότι αποτέλεσε τη «χαριστική βολή» στα όποια όνειρα παντοκατορίας και ρεβανσισμού από τον Αντώνη Σαμαρά εντός της Ν.Δ.

«…Η Δημοκρατική Συμμαχία επιδιώκει να γίνει ο καταλύτης μιας σειράς σαρωτικών αλλαγών τις οποίες θα επιφέρει μια διευρυνόμενη συμμαχία πολιτών από το μεγαλύτερο μέρος του δημοκρατικού φάσματος. Κεντροδεξιών, φιλελεύθερων και κεντροαριστερών, οι οποίοι, όλο και περισσότερο, θα ενισχύουν τις γραμμές της. Για μας στη Δημοκρατική Συμμαχία δεν υπάρχουν τα κλασικά πολιτικά στεγανά… Ο ελληνικός λαός, μέσα από την επώδυνη εμπειρία μιας μείζονος εθνικής αποτυχίας, προβληματίζεται. Αλλάζει. Αναζητά το καινούργιο.Το καινούργιο όμως δεν θα προκύψει από τα λόγια, αλλά από τις πράξεις. Από αυτές θα κριθούμε. Ξεκινάμε το ταξίδι αυτό με επίγνωση των δυσκολιών. Με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα. Η Ελλάδα κρύβει μέσα της μεγάλες δυνάμεις, τις δυνάμεις της δικής της αλλαγής.Πολλές φορές βρεθήκαμε στο χείλος του γκρεμού και πολλές φορές ξεφύγαμε με άλματα προς τα εμπρός που κανείς δεν περίμενε. Αξίζει να το προσπαθήσουμε. Μπορούμε να το πετύχουμε. Εμείς είμαστε οι κύριοι της τύχης μας.Οι διαμορφωτές του μέλλοντός μας» (απόσπασμα από την ιδρυτική διακήρυξη του νέου κόμματος).

Ρηγίλλης, τ’ ακούς;